Do trzech Cnót

Gdy kruczo kracze przyszłość czarna,

wiatr dziejów niesie wilczy zew,

gdy mnie ścierają czasu żarna

na szczyptę mąki, stertę plew,

gdy na ołtarzu Wielkiej Bzdury we mgle

kadzideł Prawda mrze,

ty, co przenosić możesz góry

ty, wiaro, nie opuszczaj mnie.

Gdy sens istnienia z rąk umyka

i w czarną dziurę wpada świat,

gdy coraz szybciej zegar tyka

i garb starganych ciąży lat

gdy krąg Fortuny martwo stoi

i czarno-biało nawet śnię,

gdy koń już dawno w murach Troi

nadziejo, nie opuszczaj mnie

Gdy w ludzkie serca lodem skute

daremnie wcieram uczuć maść

gdy mi po cichu szyje buty

ten, z którym konie mogłem kraść.

Gdy uśmiech każe wietrzyć zdradę

gdy szukam fałszu w każdej łzie,

gdy dzień po dniu nasiąkam jadem

miłości, nie opuszczaj mnie.